Je hebt deze woorden vast wel is vaker gehoord. Maar ja eigenlijk weet je niet zo goed wat je ermee moet als je zelf niet lekker in je vel zit. ”Het zal wel” zullen vast en zeker een van de woorden zijn die dan rondspoken in je hoofd. Toch is het echt zo. Ik heb heel lang zo gedacht. Ook heel vaak het gevoel gehad dat ik terug moest geven als iemand mij iets gaf, of dat als ik iets gaf dat ik ook wat terug verwachtte. Is dat niet wat veel mensen hebben? Ik bedoel kijk naar de kersttijd. Elk jaar komen de kerstkaarten weer terug, sommige mensen schrijven letterlijk op: ”oh van die heb ik dit of vorig jaar een kaart gestuurd dus die stuur ik dit jaar een kaart, de rest niet”. Maar juist zo’n kaart met een lieve, soms simpele en kleine tekst kan voor iemand al heel veel betekenen.

Zo heb ik dat maar weer gezien dit jaar. Zoals de lezers hier misschien wel weten woon ik begeleid. Dat is zeker niet altijd makkelijk. Zowel voor mezelf niet als voor de begeleiders die mij soms moeten begeleiden. Sinds vorig jaar kerst heb ik toen ook besloten dat ik wat voor de mensen wilde doen die altijd er voor me zijn als ik ze nodig heb en dit jaar heb ik dat gedaan door een klein, simpel buddha beeldje te geven bij een kerstkaart. Ik kreeg een hoop lieve reacties, mensen waaraan je merkte dat ze dat kleine beetje geluk wel kunnen gebruiken. Mensen van mijn werk die er ontroert van werden en de waardering zo erg toonde.

Als er iets is wat ik in de afgelopen jaren heb geleerd, dan is het wel dat geven aan mensen die het nodig hebben veel leuker is dan dingen krijgen omdat het in jouw hoofd zo hoord. Iemand troost en comfort geven is zoveel mooier dan iets doen omdat het moet. De blije gezichten die verschijnen, de ontroerende tranen. Dat is waar ik het voor doe, om mensen dat extra steuntje te geven. Het leven is namelijk al moeilijk genoeg soms. Het geeft zoveel meer vreugde om niks meer terug te verwachten en alles gewoon op je pad te laten komen in dit opzicht.

Zoals mijn moeder mij altijd geleerd heeft ”wie goed doet,goed ontmoet”. Of ook wel, wie goed zal doen voor een ander, die krijgt het goede op zijn/haar eigen pad ook weer terug op de tijd dat je het nodig hebt. En voor mij kwam dat deze week. Nadat ik eerst een kerstkaartje kreeg van iemand die een kerstbel gehaakt had voor me, met een hele lieve tekst dat ik moed moet houden, zonder dat ze me eigenlijk heel goed kent. Maar zo was er in de zomer ook een meisje van ongeveer mijn leeftijd werkend bij de AH ,die bij de uitgang stond van de zelfscanners. Kijkend of alles wel goed verliep. Ik liep met moeite in korte mouwen, omdat ik best wat geautomutileerd had. Ze waren geheeld, maar zichtbaar waren ze nog wel. Zelf had ze lange mouwen. In die tijd kregen we bloementuintjes. Ik kreeg er op een gegeven moment 1 in mijn handen. Voorzichtig gaf ze het aan en zei: ” deze is voor jouw” en ze liep weer terug naar de plek waar ze vandaan kwam. In eerste instantie dacht ik ”oh ja, de bloementuintjes die krijg je er natuurlijk bij”. Tot ik wilde kijken welke we hadden en er met pen op was geschreven : ”Keep your head up, better day’s are coming”. Dit heeft me toen enorm geraakt, ben jij toevallig dit jonge meisje die me dit gaf? Ik wil je heel erg bedanken, het raakte me echt.

Maar daar bleef het niet bij. Jaren geleden kreeg ik ooit van mijn behandelaar een zorgenpoppetje. Ik heb deze lang bij me gehad omdat ik zo’n moeite had haar los te laten. Maar na een bepaalde tijd vervaagde het, hoewel ik hem toch altijd wist te vinden. Daarna nog weinig naar om gekeken. Je denkt er niet meer aan. Tot vandaag de dag lag hij op een plek waar ik zo bij kon, maar eraan denken deed ik niet.

De afgelopen dagen en nachten waren moeilijk. De winterdepressie is weer om de hoek wezen kijken en dan is het altijd feest. Niet dus….. Je moet je door de moeilijke dagen slepen en met alles wat ik afgelopen jaar weer heb meegemaakt loopt soms je emmertje een beetje over. Inhoudelijk wil ik nu niet veel over de situatie uitlaten, maar het kwam erop neer dat ik veel diepe dalen had afgelopen dagen en bang was om te gaan slapen, bang voor nachtmerries en bang om te verdrinken in mijn verdriet, bang om weer huilend in slaap te vallen. Een aantal gesprekken met de nachtdienst gehad, niet uitgebreid, maar wel met volle tranen kunnen zeggen wat ik wilde zeggen. Ik voelde me zo gehoord en begrepen, soms is dat het enige al wat je nodig hebt. Een luisterend oor zonder oordeel, iemand die oprecht begrijpt waar je doorheen gaat en ook ziet wat het met de persoon doet.

De gene die deze dagen de nacht deed was er voor me en heeft me door de nachten heen getrokken. En toen kwam ze vandaag. ”Ik heb wat voor je, lees het maar goed”. Wat ze me in mijn handen gaf kende ik maar al te goed. Een zorgenpoppetje! Ik las het briefje over het verhaal van een zorgenpoppetje en hoe het werkte, want na al die jaren was ik het vergeten. Gelijk wist ik die andere te vinden. En ik gaf het een gok. Ik heb alles eruit gegooid waar ik me zorgen over maakte. Wellicht zelfs nog niet eens alles, maar wel een hoop. En alle emoties die erbij kwamen. Het was intens, maar ik was het wel kwijt en dat leidde me uiteindelijk tot het schrijven van deze blog.

Iets waar ik het eigenlijk al heel lang over wou hebben, maar waarvan ik niet wist hoe ik het onder woorden moest brengen. De dankbaarheid die ik zag bij de mensen om de mensen om mij heen toen ik het kerstpresentje gaf, gaf al ontroering bij mij. maar toen ik uiteindelijk zelf dat zorgenpoppetje kreeg was ik ook diep geraakt en ontroert. Het hoeven geen grote dingen te zijn, want het zijn juist de kleine dingen die het doen en die vaak de meeste betekenis hebben.

Wees goed voor elkaar, zonder verwachtingen van de ander te krijgen, dan komt het goede ook jouw pad vanzelf wel op. Iedereen gaat wel is een moeilijke tijd tegemoed ! En iedereen verdient in zo’n tijd een beetje steun, troost, begrip, een luisterend oor en een beetje geluk met een sprankeltje hoop. Gewoon gezien worden.

En als je dacht dat ik klaar was na de kerst met het goed doen en bekommeren om andere mensen, dan heb je het mis. Op ons terrein zijn namelijk oekrainsche vluchtelingen gekomen en we gaan prachtige kerstkaarten voor ze maken. En wellicht dat ik de jongeren daar een keer op zoek en iets leuks met ze ga doen. Maar daarvoor moet ik eerst nog het een en ander uitzoeken.

Vanavond zei ik het nog tegen een begeleider, het zijn de kleine dingen in het leven die het doen, die een groot verschil voor een ander kunnen maken en ik heb dit geluk mogen ervaren, waar ik enorm dankbaar voor ben. Voor de een betekent zo’n poppetje misschien helemaal niks. Oordelen dat het toch niet werkt en het allemaal onzin is. Maar weet je, daar gaat het helemaal niet om. het gaat om de intensie. Dat iemand aan je denkt, je ziet, je hoort en laat blijken dat je dierbaar bent voor diegene. En ook om het verhaal erachter, de betekenis. Hoop is wat mensen nodig hebben en is de brandstof om door het leven te gaan.

Voor het nieuwe jaar hoop ik voor iedereen meer hoop en geluk voor hen die het nodig hebben en mag het voor iedereen een goed en liefdevol jaar worden.

Lieve groetjes Steffanieswereld

Mijn nieuwe zorgenpoppetje die ik vandaag van een begeleider van mij kreeg na een aantal moeilijke nachten.

Het oude zorgenpoppetje die ik al jaren heb.